ilusione1

2011-02-21T06:38:00.000-08:00

Neoizko argiak erdi zintzilik
daude taberna gainean
urratu den, aurpegi den
pareta gorrian.

Zubiak gora zutitzen ziren
Portmoutheko ontzientzat
lehen "euskalduna", gaur palazioa
eta biharko laino beltzak.

Begiratzen zaitut
zuloaren gainetik
zerbait esan nahi dizut
zugan galdu aurretik
zaharra zara Bilbo.

La Vieja sartu da Nerbioi erriberan
oinak ur beltzetan, loreak baineran,
mozkortzen nauzu ta ezin zaitut edan.

Neoizko argiak erdi zintzilik
daude taberna gainean
egin nazazu zurea
kantak dirauen artean.

Gerritik heltzen ondoen dakien
beso luzearen jabe
guapa etorri, irri batekin

ziurtatua ez al gaude?

abestiaren letra: Jon Maia
Abeslaria:Gari
eskultura: Dardara burdinak II, Chillida 1956

http://www.youtube.com/watch?v=AlOwnPuK60E

2011-02-06T11:13:00.000-08:00

Iluntzea

Charles Baudelaire

euskaratzailea: Joseba Sarrionandia

Hona hemen iluntze atsegina, kriminalen laguna;

Otso urratsez dator, konplize gisa; zerua

Astiro astiro hersten da, logela handiaren gisan,

Eta gizon ezinegona basa animalia bihurtzen da.

Oi, iluntzea, gau amoltsua, «gaurkoa ia kunplitu dugu»

Gezur gabe esan dezaketen besoek

Hain antsiatua! Gauak sostengatzen ditu

Oinaze latzetan urratzen diren arimak, eta

Burua ankertzen ari zaion jakintsu burugogorra, eta

Oherantza doan langile makurra.

Gainera, giro horretan, deabru kaltegarriak daude

Eta, negoziante gisa, lizunki dabiltza

Eta, hegats egitean, teila ezkinak eta leihatilak jotzen dituzte.

Haizeak zalantzan ezartzen dituen argien artean

Prostituzioa ari da iratzartzen kaleetan barrena;

Xinaurritegiak bezala irekitzen dira gordelekuak;

Alde guzietan marrazten da bere bide ezkutua,

Etsaia erasotzeko zalantzan balego bezala;

Eta lokatzez beteriko hiriaren erdian higitzen da

Gizonari jaten duen guzia kentzen dion Harra bezala.

Mila sukaldetako xistua entzuten da, non nahi,

Teatroen ikara eta orkesten oihartzuna;

Joku mahai xarmangarrien etxeak

Putek eta beren lagun estafadoreek betetzen dituzte;

Orduantxe doaz lapurrak, sekula bake

Ez atsedenik hartu gabe, beren lanetarantza,

Ateak eta diru kaxak bortxatzera,

Bizitzen segitzeko eta beren amoranteak hornitzeko.

Ai, arima, pentsatu egin behar duzu une larri horretan,

Ez entzun, ez amore eman oihu andanari.

Orduantxe larritzen dira erien oinazeak.

Gau ilunak eztarria hartzen die; halantxe

Amaitzen zaie fatua, eta guzion leizera doaz;

Halako hasperenez beterik dago ospitala. Bateren batzu

Faltatu egingo dira salda lurrintsuaren orduan,

Gauean, sutondo epelean, maitalearen alboan.

Eta gehienek ez dute sekula ezagutu

Etxearen gozotasuna, ez dute ezagutu bizitza!

Izkiriaturik aurkitu ditudan ene poemak, Pamiela, 1985

2010-07-19T15:29:00.000-07:00

Ez dago besterik

Hasieran
mundua aldatu
nahi duzu.
Eta azkenean,
tabakoa ustearekin
konformatzen zara.

Ez dago besterik.

Hain Komikoa,
hain tragikoa.

Egilea: K. Iribarren

Ilusione1 itzultzaile.

2007-12-30T17:20:00.000-08:00

Gaurko egunez, herriko plazan,

urteak egunak baino begi gehiago dituen

emakume bat

aurkituko dugu.

2007-09-24T04:54:00.000-07:00

Fui bailar no meu batel

Além do mar cruel

E o mar bramindo

Diz que eu fui roubar

A luz sem par

Do teu olhar tão lindo
Vem saber se o mar terá razão

Vem cá ver bailar meu coração
Se eu bailar no meu batel

Não vou ao mar cruel

E nem lhe digo aonde eu fui cantar

Sorrir, bailar, viver, sonhar contigo

http://www.youtube.com/watch?v=MSIGWEcR5Dc

2007-09-05T10:20:00.000-07:00

Zuhaitzak pertsona balira, airean haziko nituzke.

Horrela ez bailukete herriminik sentituko...

ilusione1

2007-08-20T08:47:00.000-07:00

Eldarnioak, zintzur, heste etb.etako minak ahaztuarazten dizkit.
Ondoan dudan ipotxak irribarre zabala eskaintzen didan bitartean, zapaia bera datorkidala uste dut. Ahotsak entzun ohi ditudan uneetan, gaurkoan, isiltasuna da nagusi.
Goragalea, ipotxaren irribarrea... izan zitekeenaren esperoan... orduak azkar doaz, nahi baino azkarrago, ez dut denborarik izango. Ipotxak ez du irribarrerik egiten! Joan da!... berriro ere itzuliko da ustezko gau dibertigarri baten ostean... gerora ezertaz gogoratuko ez naizen gau horietariko batean.Zintzur heste etb.etako minak izango dira ipotxaren bisitaren seinale.
Eldarniorik gabeko egunerokotasunean...

2007-08-02T14:21:00.000-07:00

Hitzek ondorioak dakartzate, haizeak eramaten ez baditu behintzat...

haizeak sarriaskitan daramatza, nahi eta behar baino gehiagotan.

Hitzen zentzu bakarra aspaldi hil omen zen, zentzu bat baino gehiago omen daukate.

Orduan non gelditzen dira hiztegiak...

Haizeak eramaten ez dituen horiek, geuk galduarazten omen ditugu, interes, lotsa etab.ek eraginda.

2007-07-17T16:59:00.000-07:00

Beste oraina banu

nire iraganaren giltzak nituzke,

eta nire iraganaren jabe,

nire geroa osorik izango nuke.

Mahmud Darwix

(Poeta palestinarra)

argazkian ageri dena palestina da, zoritxarrez hau ez digute erakusten...

gauza ttipi kotidianoa

2007-07-15T14:46:00.000-07:00

Noizbait, norbaiti irakurri nion gauza ttipi kotidianoek zutela garrantzia.
Egia esan, ez nuen ulertu zer esan nahi zuen. Ttipitasuna kotidianotasunarekin nola erkatu nezakeen...
Gaur, “txupatxus” baten paperak harritu nau, bazeramatzan hiru egun etxe azpiko espaloian; papertxoak, egunerokotasuna ikusi du, bizia ikusi du...
Paperak harritu nau, ez zegoelako hiru egunen ostean, papertxo ttipia kotidianoa bihurtu da, eta kotidianoa zenean desagertu egin da.
Ez naiz bakarra izan hontaz konturatu dena, eskilaretan gora nihoala, portalkideak entzun ditut txupatxus papertxoari buruz hitzegiten.
Nire auzoaren atariko alfonbratxoan agertu da, ttipitasun eta kotidianotasunez betea.

2007-07-09T17:26:00.000-07:00

Bozjario batek, ilunabarrez esnatu nau,
ilunabar garden eta hezeak
lizuntasun ederren erakusle,
bere-bereak dituenak,
zohardi denez, ageri ditu.
galde edo galda, bixitasuna nahi,
uher urek arrazoi.
apo bizi
bailitzan kanta...
natzadan goatzean,
hatoz nigana, logale...
esna ezazu sotiltasunez.
eman bizia, jardun,hil.
BIHAR ARTE!

sehaska gutuna

2007-07-03T15:17:00.000-07:00

Gauerdian izkiriatzen dizut gutun hau eta lo imajinatzen zaitut. Ez zaitut orain esnatuko.

Egin ezazu lo,Ainhoa, gaua mantsoa duzu,halako manta zabal, ilun eta leun bat bezala.

Erle doratuak lo daude. Itsas kurkuiluak uretan lo daude. Urki ilunak, zutik, lo daude. Baserritar musikoak lo daude.

Egin ezazu lo,Ainhoa, sar zaitez bildurrik gabe loaren atean barrura, sar zaitez izurik gabe ametsen ateetan barrura.

Igelak kroaka ari dira, kroak eta kroak gauean, kroakik gabe gaua ez bailitzake gau, igelentzat.

Egin ezazu lo, Ainhoa, nik bisita eginen dizut ametsean. Zure ametseko gau zohardian izarniatzen den izar hurrin eta motel hori naiz.

Joseba Sarrionandia, Ainhoari gutunak,1990

Ainhoa izena, alda daiteke...

2007-06-27T15:39:00.000-07:00

amodio etsiaren gazela

Gauak ez du nahi etorri,

ez zaitezen etor

eta ez nadin joan.

Baina joango naiz,

nahiz eta luhartz-eguzki batek garuna jan.

baina etorriko zara,

mihia euri-gatzaz erreta izanagatik ere.

Egunak ez du nahi etorri,

ez zaitezen etor

eta ez nadin joan.

Baina joango naiz,

apoei hozkatutako nire krabelina emanaz.

baina zu etorriko zara,

isiltasunaren estolda lausoetan barrena.

Ez gauak ezen egunak ez dute etorri nahi,

zugatik hil nadin,

eta zu nigatik hil zaitezen.

F. García Lorca, Diván del tamarit,1936

euskarara ilusione1ek ekarria

2007-06-26T14:08:00.000-07:00

"izatu da erran duenik denbora eztela deus, hartzaz orhoitzapenik eta pensatzerik eztenean. Eta halatan lo datzanari, etzaikala orduko denbora deus iruditzen, eztuela sentitzen, ezpailliz bezala iragaiten zaikala. Zeren orduan ezpaitu hartan pensatzen, eta ez gogorik edukitzen.

Urarekin nahi nuke konparatu denbora. Zeren denborak eta urak elkharren idurika handi baitute. Ura bethi doha, bata bertzeari darraika. Iragana aitzina da, ethorkizunekoa gibela dago, eta aitzinekoak aitzinean guti irauten du. Eztu nehork iragan den uretik hartzen, eta ethortzeko dagoenetik ere: aitzinekotik, iragaitean, presentean denean behar da atrapatu. Hala da, bada, eta hala egin behar da denboraz ere, presentekoari lot zakitza, hari probetxa zakitza. Zeren bertzela, haize ona denean, bela egin gabe gelditzen den untzia bezala, geldi ahal zindezke zu ere"

Axular,Gero 1643

ur ttantto batek

2007-06-26T05:15:00.000-07:00

ur ttantto batek,
gozo nahiz gazi,
badu sentipenik.
Gazi den horrek,
samina, ilusio galdu,
edo haustura ekar dezake,
ez zaitez gal.
ttantto hori ez da alperrikako
jakin dezatela zergatik den.
Ez ixildu...
askatu!
Gazi den hori,
goxo bihurtu...
goxatu...

2007-06-25T07:36:00.000-07:00

-Bai, gogoeta eskatzen duen kasua da -esan zuen

Dupinek, metxa pizteari uko eginez-, ilunpetan

hobeto aztertuko dugu.

Edgar Allan Poe, Gutun lapurtua

2007-06-21T11:34:00.000-07:00

Akelarre

Kanpoan gauerdi
horstoen firfira
—auhen bat dirudi.
Izarrak non dira?

Kanpoan iluna:
nehon ez argirik,
ikara, iluna,
zuziena baizik.

Aker hil bat datza
bere odolean.
Sorginak dabiltza
leize hozpeletan.

Datorkeieneko
urrezko tronu bat
su-aurrean dago
Aingeruarentzat.

Sorginen leizean,
lizun, biluts-gorri,
biloak haizean,
neska bat dantzari...

Oi zu neska lerden
oin-beso arinak,
zugan du atseden
Satan nagosi onak!

Jo 'zazute txistu
eta danbolinak,
egizute kantu
gauazko Reginak:

«Argi-Ekarlea,
goresten zaitugu.
Geure zaintzailea,
gaur hel zakizkigu!»

Emeki, poliki,
sugarrak dira hil,
gau beltzak baitaki
dela goiza hurbil.

Sorginak itzali,
dantzak amaituta.
Oilarren azali
ezagun... Goiza da.

w1950

© Jon Mirande

Gaurko egunez, eta gauez... ezin beste inor omendu. Paganismoaren jarraitzaile eta idazle bikaina zen JON MIRANDE baino.

2007-06-21T05:45:00.000-07:00

Si mi voz muriera en tierra...

Si mi voz muriera en tierra,

llevadla al nivel del mar

y dejadla en la ribera.

Llevadla al nivel del mar

y nombradla capitana

de un blanco bajel de guerra.

Oh mi voz condecorada

con la insignia marinera:

sobre el corazon un ancla

y sobre el ancla una estrella

y sobre la estrella el viento

y sobre el viento una vela!

Egilea: Rafael Alberti

Nire ahotsa lurrean hilko balitz...

Nire ahotsa lurrean hilko balitz,
eramazazue itsas-mailara
eta uztazue erriberan.

Eramazazue itsas-mailara
eta izendatu kapitain,
Gerraontzi zuri batena.

Ai Ene ahots goretsia,
itsas-intsigniaz:
bihotzaren gainean, aingura
eta ainguraren gainean, izarra
eta izarraren gainean, haizea
eta haizearen gainean, bela !

euskarara neronek ekarria

If my voice dies on land...

If my voice dies on land,

take it down to the sea

and leave it on the shore.

Take it down to the sea

and make it captain

of a white man-of-war.

Honor it with

a sailor’s medal:

over its heart an anchor,

and on the anchor a star,

and on the star the wind,

and on the wind a sail!

Translated by Mark Strand

2007-06-18T04:07:00.000-07:00

Lau daramatzat... egunean gehienez lau ordu lo egiten.

Gaurik baden edo ez zalantzan...

eguzkia atera omen da!

Baina ilargiak ez al du eguzkiak adina argitzen?

http://www.youtube.com/watch?v=7BF3NF6Faxc&mode=related&search= ikaragarria!

Van Morrison

2007-06-17T05:53:00.000-07:00

zein ederra den ezerezari so egotea, gauza bakoitza zer den galdetu behar ez izana...

http://www.youtube.com/watch?v=L_VYNq0xa6k musikak ere badu zeresanik...

Moonlight shadow

2007-06-11T08:51:00.000-07:00

Ikusi zuen azken aldiz,
Ilargiaren itzalarekiko miresmenez betea.
Burumakur eta larrituta,
Ilargiaren itzalarekiko miresmenez betea.
Asmakizun batean galduta, larunbat gau hartan.

Handik urruti beste aldean,
Esperentzarik gabeko borroka baten erdian aurkitu zuten
Eta berak ezin izan zuen, bere biderik aurkitu.

Gauez xuxurlatzen dute zuhaitzek
Ilargiaren itzalarekiko miresmenez beterik
Abesten dute eta uda atsekabetzen da
ilargiaren itzalarekiko miresmenez betea.

Handik urruti beste aldean
Bolbora errautsak pistola baten perkutorean,
Sei aldiz tirokatu zuen gizon bat ihesian zihoan
Eta berak ezin izan zuen bere biderik aurkitu.

Gelditu egingo naiz
Erresatzen jardungo dut,egun batez, zeruan ikustearren, hemendik urruti.

Goizeko laurak dira
Ilargiaren itzalarekiko miresmenez betea
Zure irudia dakusat erortzen
Ilargiaren itzalarekiko miresmenez betea
Izarrak mugitzen ari dira zilarreztatutako gau honetan.

Handik urruti beste aldean...
Etorriko zara nirekin hitz egitera gaur gauean?
Berak ezin izan zuen bere biderik aurkitu.

Gelditu egingo naiz

Erresatzen jardungo dut,egun batez, zeruan ikustearren, hemendik urruti.

Itzulpena, zehatza egitea zail da oso.
Balizkoa bada ni pozik!

http://www.youtube.com/watch?v=41whX9vT3Lk&mode=related&search=

Ispilu okerra (gabonetako kontakizuna)

2007-06-10T05:22:00.000-07:00

Ispilu okerra
(Gabonetako kontakizuna)

Emaztea eta biok salara sartu ginen. Goroldio eta hezetasun usaina zerion. Milaka arratoik eta saguk korrikari ekin zioten, mende oso batez argirik ikusi ez zuten horma haiek argitzean. Pasa eta atea itxi genuenean, haize bolada bat sartu zen, gela zokoetan pilaturik zeuden paperak zurrunbilduz. Argia paper gainetara zabaldu eta inskripzio zahar eta Erdi Aroko irudiak somatu genituen. Hormetan, denborak berdeskatutako nire arbasoen erretratuak zeuden esegiak. Haien soina gotorra zen itxuraz, zorrotza, esan nahirik bezala:
— Hik bai merezi duala jipoia, hik, anaiatxo!
Gure pausoak etxe guztian zehar entzuten ziren. Oihartzunak erantzuten zion nire eztulari, aintzina nire arbasoenari erantzuten zion oihartzun bera...
Ulu eta intziri zebilen haizea. Norbait ari zen nigarrez tximiniko hodian, desesperuzko malkotan. Ur ttantta mardulak behin eta berriro leiho ilun, lurrunduetan hoska, eta haien kolpeek tristuraz betetzen zuten bihotza.
— Oh arbasook, ene arbasook! —esan nuen hasperen sakonez—. Idazle banintz, erretratuoi begiratuta, nobela luze bat idatziko nuke. Zahar hauetako bakoitza, gazte izan bait zen bere garain, eta gizon edo emakume hauetako bakoitzak, bere nobela izan zuen... eta nolako nobela gainera! Begiraiozu, adibidez, zahar honi, nire birramonari. Hain emakume itsusi eta zatarra izan arren, badu horrek ere bere nobelatxoa, benetan interesgarria. Ikusten al duzu —galdetu nion nire emazteari— ikusten, hor txokoan, esegia dagoen ispilu hori?
Eta nire birramonaren erretratoaren ondoan zegoen ispilu handi bat seinalatu nion, brontzezko marko beltza zuena.
— Ispilu horrek ahalmen majikoak ditu eta nire birramonari hondamendia ekarri zion. Garesti erosi zuen oso, eta hil arte ez zuen bere ondotik aldegin nahi izan. Ispilura begira egon ohi zen gau eta egun, etengabe; jaten ari zela edo edaten, berdin. Oherakoan bere ondoan jarri ohi zuen beti, eta hiltzorian zegoela, zerraldoan berarekin ipini zezaten eskatu zuen. Horrela egin ez bazuten, ispilua zerraldoan kabitzen ez zelako izan zen
— Irtirina koketa al zen? —galdetu zidan emazteak.
— Demagun. Beste ispiluren bat izango zuen noski! Zergatik zion ordea hainbesteko txera berariaz honi eta ez beste inori? Ispilu hoberik ez zegoelako edo? Ez, maitea! Hemen misterio beldurgarriren bat dago. Ezin da bestela. Kondairak dioenez, deabru bat omen dago ispiluan eta, badirudi nire birramonak erakarpen berezi bat sentitzen zuela deabruenganako. Horrek noski ez du zentzurik, baina dudarik gabe, brontzezko markodun horrek badu misteriozko indarren bat.
Kendu nion hautsa ispiluari, begiratu eta algaraka hasi nintzen. Nire algarari oihartzunak erantzun zion itun. Ispilua okerra zen eta nire karantza alde guztietara bihurritzen zidan: nire sudurra ezkerreko masailan ikusi nuen; kokotsa bi puskatan, alde baterantz labaindu zitzaidan.
— Bai gustu bitxia nire birramonarena! —esan nuen.
Nire emaztea hurbildu zen ezpaiti ispilura; berak ere begiratu zuen, eta berehala zerbait ikaragarri gertatu zen. Zurbildu, burutik oinetara dardarka bizian hasi, eta garrasi bat bota zuen.
Argimutila erori zitzaion eskutik, lurrean bueltaka ibili eta kandela itzali egin zen. Ilunpetan murgildurik gelditu ginen. Instant berean, zerbait astuna erortzen zela sentitu nuen: Nire emazteak konortea galdu zuen.
Haizeak intziri are urrikalgarriago bat bota zuen, arratoiak korrika hasi ziren, paper artean saguak dardarka. Ileak tente jarri zitzaizkidan, leiho baten leihatila askatu eta lurrera jaustean. Leihotik ilargia agertu zen...
Nire emaztea jaso eta besoetan atera nuen nire arbasoen bizilekutik. Ez zen bere onera etorri hurrengo eguneko ilunsentira arte.
— Ispilua! Emadazue ispilua! —esan zuen bere onera etortzerakoan—. Non dago ispilua?
Aste bete oso batetan ez zuen ez edan, ez jan, ez lorik egin, ez zuen ispilua ekar ziezaioten baino eskatzen. Nigar-malko biziak ixurtzen zituen, buruko biloak soiltzen, urduri zegoen, eta azkenik, medikuak, nire emaztea ahuleziaz hil zitekeela eta bere egoera guztiz larria zela aitortu zigunean, nire beldurra garaitu, berriz ere estrinako bizilekura jaitsi eta birramonaren ispilua ekarri nion handik.
Hura ikustean, zorionez barrezka hasi zen nire emaztea; gero, heldu, musukatu eta begira gelditu zitzaion, begiak bertan atxikiak zituela.
Hamar urte baino gehiago pasa dira jadanik, eta ispilura begira jarraitzen du, handik instant bat ere aldendu gabe.
«Hau ni izango al naiz gero! —zezeldu ohi du, bere soinak purpura koloreaz gainera, zorion eta ekstasi itxura hartzen duen bitartean—. Bai, neu naiz! Ispilu honek ezik, gainerako guztiak gezurra dio! Pertsonek gezurra diote, nire senarrak gezurra dio! Oh, nire burua lehenago ikusi izan banu, lehenago, benetan nolakoa naizen jakin izan banu, ez nintzatekeen gizon horrekin ezkonduko! Ez da nahiko ona niretzat! Nire aurrean zaldunik galaienek, prestuenek beharko dute ahozpeztu...».
Behinola, nire emaztearen atzean zutik nengoen batean, begiratu nuen halabeharrez ispilura eta sekreto izugarri bat topatu nuen. Edertasun distiratsuzko emakume bat topatu nuen ispiluan, inoiz nire bizitzan ikusi ez bezalakoa. Naturaren mirari bat zen, edertasun, dotorezia eta amodiozko akorde harmoniko bat osatzen zuela. Baina zergatik ordea hala? Zer gertatu zen? Nola zitekeen, nire emaztea, hain itsusia eta dorpea izanik, ispiluan, hain miragarri agertzea? Zergatik zen hala?
Ba, ispilu okerrak nire emaztearen aurpegi itsusia alde guztietara okertu eta haren atal guztiak halabeharrak desplazatzean, aurpegi hura eder-ederra ikustarazten zuelako. Minus bider minus, berdin plus! Eta orain biok, emaztea eta ni, ispiluaren aurreran eserita egon ohi gara, beti hari begira, eta paretik minutu bakarrik ere aldendu gabe; sudurra ezkerreko masailan sartzen zait; kokotza, bi puskatan, alde batera lerratzen; Nire emaztearen aurpegia liluragarria da, ordea, eta irriki ero, zentzungabe bat nagusitzen zait.
—Jajaja! —botatzen dut, barre basati eginez. Bitartean, nire emazteak, ahots ia entzungaitz batez zezeltzen du:
— Zein ederra naizen!

Egan, 5-6 zkia., 1985

Anton Txekhov
itzultzailea: Pello Zabaleta

larrosa beltz bati (II)

2007-06-07T04:21:00.000-07:00

gauaren usaina,

beronen esentzia

ilusio galduetan.

Irri galdu,

Pailaso ximel.

Ilunak argi dager;

politta omen dena,

zatar eta iluntasunez josia.

Elegantzia;

garratz eta serioz,

ikatz kolorez loratua.

2007-06-06T15:11:00.000-07:00

zapalduenolerkiaherriikustezinhontanitzalekinjolastenneuizatensaitzengeroamargoztennireezintasundenakbehinda

berrizkantatzenegunsentiabidehausentitzendenokezduguberdinkontatzenistoriazailadaulertzeabestearenegiabainakantatunahidutzapalduenolerkiaestalitadutensaminguztiakohe hutseriamarenmalkoeilapurtzendigutendenboraiheskorrariburdinhotzeiaitarenbeldurreisufritzen dugunoitxikitatikentzutenzerizanbehargarenindarrezinposatuzzermaitatubehardenbainakantatu nahidutzapalduenolerkiaestalitadutensaminguztiaklagunmineibakardadearibizigabeutzitakoune bakoitzariizanzireneigaurgarenoiizangodireneiesaidazumaiteadenaaldatukodelabiharerenirekin egongozarelaetaondorengoeiezdutelasekulakantuhaukantatukomalkorikbotakoesanmaiteaesan laztanaentzunnahidudanaesanlagunaistripueiberritxarreibideangalduditugunlagunguztieigugatik denaemanduteneiaskatasunhaizearizueihaizearizueiegileakkenzazpipuntuazioaetagarrantziajardiezaiolabakoitzaknahibezaladenokhistoriaberdinulertzenezdugulako

http://www.youtube.com/watch?v=_-K072qb-xI

larrosa beltz bati

2007-06-01T02:34:00.000-07:00

garratza usain gosoz,

ximela bizitasunez.

hila ala bizia?

besterik ezean,

argi zurrupari.

batak bestea omen dakar

pietaterik ei du, papar zabal.

xamur, xume, ttiki...

gogor, bortitz arantzaz...

goibel, koipezto likin...

izana eta izango zena,

luzetasunean labur,

ene erpuruen arrotzaile

odol eta negar egile.

2007-05-22T03:27:00.000-07:00

«Nil igitur mors est...»

Oi uda-egun azkendu haur!

Kirolez, haurrek zahar-amets...

Ateetan, haatik, maitaleak...

...egia dela ustez. Ala

nik duta uste, arratsetan?

Maitez gor, gautar maitaleok:

gizenden landa-baratzetan

beleak dagoz, hitz-egile.

Karrikan haurrok, zaharregi:

alhan da harra zituetan.

Itzalak gelan izigarri,

hots eta hitzak, areago.

Despotes, hel! Hel! Sineslegai

egun bainago bildur handiz!

—Deiok ordea alferretan.

* * *

Bakea jin da. Nondikoa?

Niago utzi ahal naute

bi jainko-bele ahantziek

—mirariz hitzak, zergarri txar

zirenak, itzalarazirik?

Jai eder neure jauregian

liburu benak hertsi-eta,

zuhur izanak gutietsiz;

mintzo dut ezen niagoan

—ez hemen, ez gaur— ez-jainko bat.

Gizendak eri zirelarik

Bizi-min deitu minbiziaz,

mintzo zan, isil, ez-jainkoa;

«Deus ez da» zion «Herioa:

EZ dena EZin daiteke hil.»

Et' EZak oro zituen jo:

hiria, haurrak, maitaleak

—eta botz neukan bihotzean,

hil-bildur deitu gezur-minaz

gizendak eri ziradela.

w1952

© Jon Mirande

Gaurko egunez 1813an Richard Wagner( musikari, operagile...) jaio zen.

...

2007-05-06T02:01:00.000-07:00

...Koldarkeria Gizon-emakumeen gauza da,
Ez maitaleena.
Maitasun koldarrak ez dira iristen
Maitasun izatera ezta historia izatera,hortxe gelditzen dira.
Ez oroitzapenak ezta hizlaririk onenak ez dezake
Salbatu...

XORI ERRESIÑULA ÜDAN DA KHANTARI

2007-05-06T01:20:00.000-07:00

XORI ERRESIÑULA
ÜDAN DA KHANTARI

Xori erresiñula üdan da khantari:
Zeren ordian beitü kanpuan janhari;
Negian ezt'ageri, balinban ezta eri:
Üdan jin baledi,
Konsola nainte ni.

Xori erresiñula ororen gehien,
Bestek beno hobeki har'k beitü khantatzen;
Harek dü inganatzen mündia bai tronpatzen;
Bera eztüt ikhusten,
Bai botza entzüten.

Botz haren entzün nahiz herratürik nago;
Ni hari hüllant eta hura hürrünago;
Jarraiki ninkirio bizia gal artino;
Aspaldi handian
Desir hori nian.

Xoria zuñen eijer khantüz oihenian!
Nihaurek entzün dizüt igaran gaiian.
Eia! guazen, maitia, bibiak ikhustera:
Entzüten badüzü,
Xarmatüren zütü.

—Amak ützi nündizün bedats azkenian;
Geroztik nabilazü hegalez airian.
Gaiak urthuki nündizün sasiño batetara,
Han züzün xedera,
Oi! ene malürra!

—Xoria, zaude ixilik, ez egin khantürik,
Xoria, zaude ixilik, ez egin khantürik;
eztüzü profeitürik ni hola phenatürik,
Ez eta plazerik
Ni thunban sarthürik.

—Bortiak xuri dira elhür dienian,
Sasiak ere ülhün osto dienian.
Ala ni malerusa! zeren han sarthü nintzan?
Jun banintz aitzina
Ezkapatzen nintzan.

—Xoria, zaude ixilik, ez egin nigarrik;
Zer profeitü dükezü hola aflijitürik?
Nik eramanen zütüt xedera laxatürik,
Ohiko bortütik,
Ororen gañetik.

J.D.J. Salaberri: Chants populaires du Pays Basque. 1870

Gaurko egunez, 1856an Sigmund freud jaio zen.

2007-04-23T10:10:00.000-07:00

Istorio Arestiar bat (II)

Julen Gabiria

Sortzailea arriskutsua da batzuetan, uste duenean dena izan daitekeela istorio. Horrelakoetan, artearen frankotiratzaileak ez ditu mugak bereizten. Emaiozu bere bizitza zuzenean ukitzen duen drama bat, eta etekin artistikoa ateratzen saiatuko da. Haustura bat bikote-bizitzan, hurbileko heriotza bat. Errealitateak ematen dituen zartadak, sarritan, bere lanaren probetxurako duten balioaren arabera neurtzen ditu. Sortzailea zain egoten da maiz, istorioak noiz helduko; bestela, zain ez badago, bila doa, eta orduan ia edozer sar daiteke istorio posibleen zerrendan, gauzarik arruntenekin harritu baitaiteke bila joan beharraren desesperazioan dagoen sortzaile tristea. Zain dagoenarekin edo bila doanarekin baino, nik gehiago sinisten dut sortzen duenarekin.Batzuetan, gauzak elkarren ondotik datoz, istorio biribil bat osatzeko erraztasun guztiak emanez bezala. Niri hiru gauza bitxi gertatu zitzaizkidan iaz, hilabeteko tartean: bat, Donostiako Zinemaldian, zine-areto bateko komunean txizeginean nengoela, Jim Jarmusch alboan jarri zitzaidan antzeko zereginetan, eta, harrigarriro, zorionak eman zizkidan, congratulations; bi, nire korreora heldutako spam baten igorlea Raymond Carver deitzen zen; hiru, bat-batean neska batek telefonoz deitu zidan ea Gabriel Arestiren helbide elektronikoa ba ote nuen galdezka. Aurreko bietan zurtuta geratu banintzen ere, hirugarrenean erabaki nuen ez niola istorioari alde egiten utziko.FNACen inauguraziorako egin nahi zuten bilduma hartarako, baimena eman nion neskari, nire (Arestiren) testua erabil zezan, baina baldintza batekin: bera ezagutu nahi nuen. Bidali zidan hurrengo mezuan, neska apur bat harrituta igarri nuen, baina baietz esan zidan, berarentzat gauza handia zela ni (Aresti) ezagutzea. Ea non elkartuko ginen. Hernani kaleko Balerdi tabernan, esan nion: "kastako lekua da", gehitu nuen. Izerdi urduri bat irten zitzaidan, edozein muga zeharkatzen dudanean gertatzen zaidan bezala. Zalantzan nengoen ni neu ere ez ote nindoan istorio baten bila, sortzaile triste.

bigarren atala

deia egunkarian argitaratuak, biak hala biak

2007-04-19T04:09:00.000-07:00

Istorio arestiar bat (I)
egilea:Julen Gabiria

Komunikazio zerbitzu batetik deitu zidaten aurrekoan, prentsaurrekoak-eta prestatzen dituzten horietako batetik. Neska gazte bat hariaren bestaldean. Fnac denda erraldoiak Bilbon sukurtsala irekiko zuela eta, euskal autore batzuen testuen bilduma atera nahi zutela esan zidan. Adi entzun nion. Kontua da, aitortu zidan, testuak baditugula, baina autoreen baimena nahi dugu, eta, bide batez, Fnac-en inauguraziora etortzera gonbidatu nahi ditugu, guretzat ohorea bla-bla. Esan zidan ea nik ba ote nituen autore horien helbide elektronikoak edo telefonoak. Eskatu nion esateko ze idazle ziren, eta zerrenda bota zidan. Zur eta lur geratu nintzen: hilda ez zeudenak hiltzear zeuden, edo zahartzaroaren aldirietan. Broma zela pentsatu nuen, baina banan-banan errepikatu zizkidan izen guztiak, aurrenekoan ondo entzun ote nion zalantzaz edo: Mikel Zarate, Koldo Mitxelena… euren telefonoak ote nituen. Biderik laburrena hartuz eta heriotza baten berri ematea beti denez gauza lazgarria, Euskaltzaindiaren telefonoa eman nion, pilota teilatuz aldatuz eta han hobeto informatuko zutela argudiatuz. «Eta azkena», segitu zuen neskak: «Gabriel Arestiren e-maila baduzu?». Akabua. Une batez egia esatekotan egon nintzen, baina, ez dakit nondik, bai siku bat irten zitzaidan. Bai, esan nion. Ni ere harritu egin nintzen. Eta eman egin nion: garesti@gmail.com. "Garesti", bai, polita iruditu zitzaidan, eta, hitz-jokoa eginez, pentsatu nuen han atzean istorio bat zegoela eta egindakoa ez zitzaidala batere garesti irtengo, alderantziz baino.

Presaka, helbide elektroniko hori sortu nuen, eta handik ordu pare batera neska haren mezua neukan. Dardaraz ireki nuen, une batez imajinatuz nire eskua Gabrielena izan zitekeela, eta, zurrunbiloan, pentsatu nuen neska hark urrea bezala gordeko zuela nire erantzun elektronikoa, egunero ez baitizu erantzuten literaturaren mito batek, are gutxiago hildako mito batek (baina hori ez zekien berak, eta ez nintzen ni izango egia aitortuko ziona).

nahiko zaharra da, baina...

Beste amets bat

2007-04-15T05:54:00.000-07:00

Enara batek hegan

egiten du urrutira!...

Hintz loraldiak

nire ametsetan,

eta nire bihotza

biraka nekez beterik

dindandoan Heriotzak

seme-alabak kulunkatzen dituen

bezala.

Zuhaitz hauetan nahi nuke

denbora lotu

gau beltzaren hari batez,

eta gero margotu

nire odolaz herriberak

nire oroitzapenekiko lausoak!

Zenbat seme-alaba ditu heriotzak?

Denak nire bularrean daude!

Enara bat dator

oso urrutitik!

egilea: Federico García Lorca,1919.

Itzultzailea: ilusione1

2007-04-13T09:31:00.000-07:00

gau batez, hilik nengoela amestu nuen

eta zuk ez zenidan sinesten.

Eta nire ondoan zinelarik,lo nengoela uste zenuelarik

niri so zinen.

Ez dakit noiz eta nola esnatzen nintzen

amesgaizto hartatik,

baina dakidana da, amesten nuen heriotza

oraindik amesten dudala.

egilea: José Bergamín, esperando la mano de nieve,1981.

Itzultzailea: ilusione1

Ptd: Itzez itz erdaratic euscarara biurtcen badezu, chit itsusi, doacabe edomoldacaitz irtengo da, eta mutillac(agian neskek ere...baina berak ez dio ezer honi buruz) esan oi dutena " comer aviamos echo nosotros: bien que está,Padre" eta "á ti la lengua que no te saque pues". Itzez itz biurtcea orra cer dan. Eta edoceñ lengoagetan orobat da. Kardaberaz, 1761.

nire ilusionea

2007-04-11T06:47:00.000-07:00

INORK AGINTZEN EZ DIDALAKO
Joseba Sarrionandia, 1980

Inork agintzen ez didalako
dut maite
maite dudana.
Inork agintzen ez didalako
ditut basamortua eta izarlokak maite.
Itsasontzi noragabeak, gauerdiko biolinak
ilunabarren margoa, xorino hezurttoen higidura,
sagarrondoetan eskegiriko bihotz horik,
tristura handiegia zaien neskatxak
eta zure irria, zure irria ere
inork agintzen ez didalako
dut maite.

© Joseba Sarrionandia

Irribarreak eta begiradak maite ditut.

Maite ditut ezerezaren truke irribarreak oparitzen dituztenak

badut lagun bat

2007-04-11T06:22:00.000-07:00

badut lagun bat, bere izaera egunez egun aldatzen duena.

badut lagun bat, bere izatearen definizioa besteen esku uzten duena.

badut lagun bat, norbait ezagutzen badu ere, agian kalean agurtuko ez duena... eta ez daki zergatik (agian ez du ikusiko edo bai).

Lagun honek inoiz ez du muxurik ematen edo besarkadarik ematen, nahiz eta konturatu eskatzen ari zatzaizkiola, ez eta irribarre goxorik egingo merezi duenari...

bere izakera askotarikoa izango da baina beti kanon jakin baten atzean ezkutatuko da.

Ez du ezer galdetuko ( agian pitokeriaren bat noizbait) uste baitu zerbait behar izanez gero; esango diotela.

Badut lagun bat, lagunen laguna dena baina adieraztea kosta egiten zaiona.

Badut lagun bat, berak ere zenbat saltsatan sartua dagoen ez dakiena...

Lagun hau nire itzala da eta ni noan lekura noala nirekin dator beti...

nirekin badu konfiantzarik.

Argazkia: fotolog batetik lapurtua, barka otoi!

ARGIZAGIAK ZELUTIK

2007-04-10T04:24:00.000-07:00

ARGIZAGIAK ZELUTIK

Argizagiak zelütik
Argitzen dizü eijerki.
Ene maite pollita eztüzü ageri,
Zelüko Jinko Jauna! zer eginen düt nik,
Zer eginen düt nik?

—Fiatik batere eztüzü,
Mündia erriz ari zaizü,
Bathü orotzaz agrada zira zü,
Bat har ezazü, hura aski dükezü.
Horrez segür nüzü.

—Urzo-aphalaren malürra,
Galdüz geroztik lagüna!
Trixte da bethi bere bihotzetik,
Zeren ezpeitü maithatü bat baizik,
Maithatü bat baizik.

Amodio berriak
Sendotzen tizü eriak,
Zure begiak hain dira eztiak,
Zeren beitira eniak Zuriak,
Zuriak eniak.

ANONIMOA

2007-03-19T03:45:00.000-07:00

Ilargi

Sirenen eraztuna itsasgizonen pentsamentuan.
Leihoko albakak lagun mina du
maitaleentzat atontzen duten isilpekoan.
Aldiz, basoko piztiek ongiletzat
daukate, gau-ehizeko jainkosa zuria.

Amandre jakituna, almanakaren druida.
Zuhaitzen ezoa —eta sehaska ere bai—
mugiarazten duen noria. Lurreko
izerdi ororen maria bizia, eta errai-
etako fruituen aingeru argiegilea.

Tragedia hitsak aurkeztu ditu
marmol zurizko antzeslekuan. Zipresen
mintzakide da bakardadean. Eta antzina
eremu berde zitezkeen errautsetatik, gaur
aurpegi zurbila darakutsa, ispilu lodi-
tik isladatuz iraganaren oroitzapena.

Jarleku biribila emakumearen oinazpian.
Eta uholde itsua odolaren antaparan.
Lo-belarra eho du ilargi berriaren
errotak, olatu jauzkarien zoramenerako.

w1985-90

© Juan Mari Lekuona

artista frustratu bati

2007-03-14T05:05:00.000-07:00

Artista frustratu bati, entzun nion behin, ez zela frustrazio hoberik ezaguna izatea baino...

gaur egun ordea; "Fama" izateak omen du garrantzia.

Kanonak bete eta lasai bizitzea...

Artista frustratu batek... gauzak modu askotan egin daitezkeela erakutsi zidan: ongi, gaizki edo ikutu artistikoarekin( oraindik ulertu ez dudana)

Artista frustratu hura, lasai dabil aspaldion frustrazioak ahantzita... ez dakit nongo galeriatan artea saltzen.

Artista frustratu batek, esan zidan munduan dagoen gauzarik ederrena pailaso triste bat dela...

gertaerak ez ikusteko aurpegia alaia jarri bai, baina beti dela pailasoa tristea...

Artista frustratu hark, berak hain gustoko duen pailasoa dirudi...

Baina dirua irabazten ari denez pozik omen da...

Doluminak, izan pailaso frustratu, artista frustratu izatea modan ez omen dagonez...

Eta Marianak

2007-02-01T15:00:00.000-08:00

Eta Marianak...

Beti dago desberdina izan nahi duenik,
Inor ez dago pozik egokitu zaionarekin
Adinekoak ume nahi luke izan.
Eta harrapariak bere loretan dauden ile kimu berriak azkatzen ditu
Ezer ez daukatenek, zerbait nahi dute,
Zerbait daukatenek, oraindik gehiago nahi.
Zerbaiten esperoan egoteko Mundua luzea da
Konformatzeko asmatu ez ioniza.

Gizon batek emakume izan nahi luke,
Eta neska batek gizon izan
Jainkoak boterea dela amesten du,

eta Marianak kantu izan nahi du.

Tolerantzia, inkisidoreen pasioa da.
Lapur onari gustatuko litzaioke lapurtu behar ez izatea.
Isiltasunari zor die ahotsa urretxindorrek,
Betierekotasuna ez da jarraitzeko

trikimailua baino.

Askatasuna lantzen duenarentzat baino ez da ikusgarri
Eta debekatutakoan du diztira tentazioak.
Jaiotzeak batzuetan hiltzen du eta alai izateak deserrotu.
Nori botako diogu errua, maitasuna garaile irtetzen denean?

Gizon batek emakume izan nahi luke,
Eta neska batek gizon izan
Jainkoak boterea dela amesten du

eta Marianak kantu izan nahi du.

Egilea: Silvio Rodríguez

Itzultzaile eskaxa: ilusione1

ibaiak bezala...

2007-01-31T05:11:00.000-08:00

IBAIA
Kirmen Uribe, 2001

Garai batean ibaia zen hemen
baldosak eta bankuak dauden tokian.
Dozena bat ibai baino gehiago daude hiriaren azpian,
zaharrenei kasu eginez gero.
Orain langile auzo bateko plaza besterik ez da.
Eta hiru makal dira ibaiak hor
azpian jarraitzen duen seinale bakar.

Denok dugu barruan uhola dakarren ibai estali bat.
Ez badira beldurrak, damuak dira.
Ez badira zalantzak, ezinak.

Mendebal haizeak astintzen ditu makalak.
Nekez egiten du oinez jendeak.
Laugarren pisuan emakume nagusi bat
leihotik arropak botatzen ari da:
alkandora beltza bota du eta gona koadroduna
eta zetazko zapi horia eta galtzerdiak
eta herritik iritsi zen neguko egun hartan
soinean zeramatzan txarolezko zapata zuribeltzak.
Hegabera izoztuak ematen zuten bere oinek elurretan.
Haurrak arropen atzetik joan dira arineketan.
Ezkontzako soinekoa atera du azkenik,
makal batean pausatu da baldar,
txori pisuegi bat balitz bezala.

Zarata handi bat entzun da. Izutu egin dira oinezkoak.
Haizeak errotik atera du makaletako bat.
Zuhaitzaren erroek emakume nagusi baten eskua dirudite,
beste esku batek noiz laztanduko zain.

© Kirmen Uribe

Ibaiak bezala, laguntasuna ere batzuetan barnean eramaten dugulako...

guzti horientzat...

...

2007-01-30T14:56:00.000-08:00

Batzuetan,
Tinta eta
Papera
Gastatzea dela
Pentsatzen dut.
Hurrengoan:
Beharrezkoa zait.
Ez dakit ni naizen arraroa
(halakorik bada...)
edo ez aspertzearen
aurkako arma den.

2002ko urtarrilean , filosofiako klasean...( hor-nonbait..)

Bultzi leihotik XXI. mendean

2007-01-29T15:09:00.000-08:00

Gaur trenean nindoala konturatu naiz, eta ez da gutxi ni bezalako inuzente batentzat...
Trena bere garaian aurrerapena izan bazen ere, gure gizartearen gabeziak ikus daitezkeela bertatik. Ez naiz hasiko Lizardi bezala, baina zer pentsatua eman dit gaur bultzi leiotik(treneko lehiotik) so egiteak. Konturatu bainaiz trenbide ondoan sortzen diren edo hobeto esanda, bazterreratzen ditugun hondakinez...
Ez dakit zein industriaren hondakinak, hainbat artisten lanak, pintura laprazta izango baliran hezetasunak higatuak(graffittiez ari naiz...barka diezadatela horrela idazten ez bada...)
Ez dakit zein zubiren azpian, norbaiten etxe izan nahi duten kaxa zikin eta baliogabeak... edo norbaiten ekonomiaren pizgarri izan nahi duten alga lehor edo ustelduak...
Bai badira paisaia politak ere, baina hori beti ikusten dugu, beti aipatzen dugu...
Baratze ederrak...
Gauak guzti hau itsuarazten du... inork ez omen du ikusten...
Edozein tokitako zokorik ezkutuenak ez ditugu ikusten, baina berdin ote zaigu bada..
Bai, zein polita, ez dakit zein herriko katedrala (horko kristaleran ; San X ren kalbarioa adierazten da)
Eta eguneroko Kalbario askoren erakusgarri dena, gauak eskutatzen duenean gustura egiten dugu lo, ezer gertatuko ez balitz bezala...
Hurrengo egunean, berriro ere bonbila piztean eta trena hartzean berriro ere trakatan-trakatan –trakatan... eta paisaien ederraz jardungo dugu eta bultzi leiotik kantatzen arituko gara, paisaiaren zati bat bakarrik ikusiaz eta bestea iluntasunak gordeko duen esperoan...
Gaua eta eguna nahasten diren horretan, orduek ez dute garrantziarik, nik gaua dut nahiago... gaua, gauekoena, baina argia.

Itsutasunean bizi nahi dugulako...

Oi lur, oi lur!
Oi ene lur nerea
Oi goiz eme
Larre gozoz ernea…

Gaur beste pertsona bat hil da!

2007-01-22T03:31:00.002-08:00

Gaur beste pertsona bat hil da, bere bizitza galdu du. Bai inork ez daki zergatik, inork ez daki nola...
Baina bai gaur beste bizitza bat gutxiago dago, eta ez omen da hil, zeren esistitzen da.
Hil ostean.Konturatu da bizitza batzuek bakarrik bizi dutela, besteok beronen iragaitean jarraitzen dugula besterik gabe
Bai bere bizia galdu du: hipotekatua, ardurak, familia...
Bihar ez da biziko...
Bihar esititzen bada... pozik izango da
Bizirik hil dute...
Kantu batek zioen bezala:bizitzeko hil beharra bihurtu da legez, eta hiltzeko bizi beharrik ez...

Goian bego. (edo beude)

zuen esistentzian izan zaiteztela, bizitzan baino zoriontsuago.

Hilik jaio zen batek

Hor-nonbaiten, 2007ko urtarrilaren egun euritsu batez.

ezjakintasunaren ausardian...

2007-01-17T11:33:00.000-08:00

Ezjakintasunaren ausardian...

Ezjakinak garenok,
Badirudi pozik bizi behar dugula.
Bai “dugula·” diot, ezen bizi; bai,
Bizi gara.

Lagun batek zioen bezala “ esistidu itten gare”
Gaur, egun zuria da; bai argitasun gehiegi duen horietakoa.
Ezjakinak garenok,
Zerbait jakitearen arrastoan
Sartzen garen egun horietako bat.
Egun tristea,
horregatik; nahiago dut
Gautiar izan: iluntasunean
Pozik, lo...
ALAI izan.
Ezjakintasunaren ausardian bizi DUGU; ustezko
Alaitasunean.

2007-01-16T05:35:00.000-08:00

Paranoia

Zurrun gor bat kateetan dilindan

Arimako urkhabe goratik:

Euli beltzek botzezko firrindan

Jan arren, hor dago bethi zutik.

Haur ilhortu baten ezurtxoak

Neska-lehen-odolaz nahasiz

Egiten du sorgin den atxoak

maitagailu bat, on dena guziz.

Guk ordea zer dagigu hemen

kantatuz goiz-arrats Miserere,

Minak orhoit gure zahar amen

Eta zainduz, ez iakinik ere,

-gure symbol eta gure itzal-

Urkhatu haur urkhabean martzal ?

Egilea: JON MIRANDE

urtean sarriaskitan!

2007-01-15T15:31:00.000-08:00

Zakurrak ere oinutsik ibiltzen ziren leku hartan,

eguzkiak bekaizkeriaz begiratzen zion ilargiari, bait bazirudien

orduak jaten zizkiola ilargiak eguzkiari.

Ohikoa dirudien arren, horrela gertatzen omen zen.

Ilargiak, eguzkia jan zuen unean; zakurrek zapatak jantzi zituzten.

Geroztik, ilargiak eguzkia jan dezakeen gau oro, zakurren uluak entzun

ditzakegu, zapatak noiz jarriko zain...

kafeak

2007-01-15T03:39:00.000-08:00

Kafe beltza dakusat.

Errari lehial ozen gogo

gorri-lehor batek,

iratzar goiza.

Ekar-daroa lurrin eroa.

Kafesne marroia dakusat.

Malerus herio, handi pentsa.

More-biziz,

arrats lokartuan

bizi-jalgi begi

kolorez.

Arnas zentzu lorez.

Zer dakusat.

Garagar hori,

tristura alai

barne hotz,

itzul zureen artera.

kafez larri:

Gau bat...

gauekoen artean.

Zurekin

2007-01-10T03:12:00.000-08:00

Zurekin egon nahi nuke

hondartzako itzalean,

Marteko iturrietan,

su-mendien azalean...

Maitasunaren kalean...

Gauaren lehen portalean...

Egotea delitu den

audientzi Nazionalean

Ez dakit joango zaren

edo zatozen bueltan

ametsa kondenak diren

amesgaizto honetan.

Zurekin egin nahi nuke

mundu bat hondar-alean,

barrikada bat elizan,

altare bat magalean...

Maitasunaren kalean...

Gauaren lehen portalean...

Egotea delitu den

Audientzi nazionalean.

Ez dakit joango zaren

edo zatozen bueltan

ametsak kondenak diren

amesgaizto honetan.

Zurekin izan nahi nuke

liburu bat apalean,

korsario bat baineran,

olatu bat kresalean...

Maitasunaren kalean...

Gauaren lehen portalean...

Egotea delitu den

Audientzi nazionalean.

ez dakit joango zaren

edo zatozen bueltan

ametsak kondenak diren

amesgaizto honetan

Hitzak: Sustrai Colina

Musika: Mikel Urdangarin

Diska: 18/98+... Euskal Herriari epaiketarik ez AUZOLANEAN.

lerrotik-lerrora

2007-01-08T01:56:00.000-08:00

Ez nazazue ulertu, zertarako?
zer ekar dakidake horrek?
Utz nazazue bakean,
gizarteak baztertu dituenen
artean...
pozik egongo naiz, gauekoen artean.
Bai lasai ez zaitezte kezkatu.
Kezkatzeko arazoak badaude,
ez gal denbora...
Hemen egongo naiz,
letra eta lerroen artean.

aulkia

2007-01-05T14:24:00.000-08:00

Balizko gauetan, lasaitasuna nagusi den horietan, zer egin ez dakiela egoten omen da.

Parrandetara jada oso gutxi joaten omen da.

Ohiko taberna txokoan, bere lagunak omen direnak, zain daude, bere txokoa hutsik ageri da. Bere aulkia oso gutxitan bete izan da eta inork betez gero zalaparta da nagusi taberna zokoan. Hortaz taberna zokora sartu eta barren-barreneko mahaian omen dagoen azken aulkia omen da berea, beste guztien antzera metalezkoa, jada nahiko zaharkitu, ahaztua...

1998-06-14 ean idatzia

2007-01-04T07:37:00.000-08:00

Zorakeriak

Esperantzarako bide ematen duten zorakeriak daude,
Minaren zorakeriak ere badaude.
Eta hangoak diren zorakeriak,
zentzua iristen ez den lekukoak,
Sendatzea merezi ez dutenak.

Poesia diren zorakeriak daude,
Izen gabeko zorakeriak
Datarik gabeak, sendaezinak,
Sendatzea merezi dutenak.

Zorakeri batzuk
Gaizkiaren besoak bezalakoak dira:
Harritzen zaitu, arrastaka eramaten,
Galduarazten zaitu, eta kitto.

Legezko zorakeriak daude,
Baina ez bilatzearenak.
Zorakeriak diren zorakeriak badira:
Norbanakoaren zorakeriak edo birenak.

Erredurak sortzen dituzten
Zorakeria gozoak daude,
Jainko jainkosen zorakeriak.
Gaur-eguna egin zuten zorakeriak daude,.
Etortzeke dauden zorakeriak ere badira:

Hain Bizirik dauden zorakeriak daude,
Hain osasuntsu, hain trinko,
Ezen hauetako bat nire herioa izango den

( Silvio Rodriguez, Oh melancolia, 1988 )

Itzultzailea: ilusione1, hobeto egin daitekela uste dut baina tira.

2007-01-03T14:15:00.000-08:00

Eta guztiak lo zaudetenean, esnatu egingo naiz,
Lotsatia naizenez, ez dut berezko argirik,
Ahal dudanean ezkutatu egiten naiz,
Kotoi zuri, gorri, more, beltzek lagundu egiten didate.
Gautarra naiz, anima zaitezte nirekin gaua pasatzera.
Gau bat gauekoen artean...
Eta esnatzen banaiz lokartu, nahi duzuen moduan.
Orduan pozik egongo bainaiz...
Eta esnatzen ez banaiz utzi kotoi artean.
Pozik biziko naiz, alai.